Besnijdenis forum

Onze site heeft een forum voor besneden en onbesneden jongens en mannen (hetero/homo/bi) om ervaringen uit te wisselen. Heb je een vraag over besnijdenis? Plaats deze dan in het forum! Anderen kunnen jouw vraag wellicht beantwoorden.

Op dit moment is het mogelijk om zonder te registeren een bericht achter te laten!

Mijn besnijdenis - uitnodiging om over jouw besnijdenis te vertellen  

  RSS

Elmer
(@elmer)
Actief lid
Lid geworden: 7 maanden geleden
Berichten: 2
29/09/2018 11:19 am  

Hallo forumgenoten,

het lijkt me leuk om verhalen te lezen over jouw besnijdenis, b.v. waarom, wanneer, zag je er tegenop of keek je er juist naar uit, viel het mee of tegen of had je het zo wel ongeveer verwacht, waar ben je besneden, ben je tevreden, heb je spijt en ga zo maar door.

Eindelijk besneden 😉


ReageerCitaat
Topic Tags
Elmer
(@elmer)
Actief lid
Lid geworden: 7 maanden geleden
Berichten: 2
29/09/2018 11:52 am  

Als kind, ik was een jaar of tien, in de zestiger jaren van de vorige eeuw hoorde ik voor het eerst over besnijdenis van mijn moeder. Ik kan mij niet meer goed herinneren in welk verband, maar het ging, volgens mij, over joodse besnijdenis. Ik vroeg wat dat was en mijn moeder vertelde dat er dan een sneetje in je piemel wordt gemaakt. Veel later begreep ik dat bij besnijdenis de voorhuid wordt verwijderd en daarna de eikel bloot is. In de pubertijd droeg ik mijn voorhuid teruggetrokken en fantaseerde hoe het zou zijn om besneden te zijn. Ik was niet joods of moslim, had geen problemen met mijn voorhuid, het was ook geen gewoonte in mijn familie dus was er geen reden om besneden te worden. Later, via internet, las ik dat je je ook kon laten besnijden als dat je voorkeur was en dat er klinieken bestonden waar je dat kon laten doen. Na jaren van twijfel besloot ik mij te laten besnijden. Ik had geen idee of ik er spijt van zou krijgen, of de sex nog wel hetzelfde zou zijn. Ergens wilde ik wel strak besneden worden, want dat vond ik toch het mooist, maar durfde dat niet. Ik heb mij in 2007 op 46-jarige leeftijd hoog en los laten besnijden. Daar was ik al erg blij mee. Het was meer dan de besnijdenis zelf, het was ook het gevoel om mijn eigen keuze vorm te kunnen geven zonder me zorgen te maken over wat anderen er van zouden vinden. Mijn eerdere angsten bleken onnodig. Ik dacht: "dit had ik eerder moeten doen". Over het uiterlijk was ik niet zo tevreden. Ik was los besneden en de huid van mijn slappe penis lag wat opgefrommeld achter de eikel. Twee jaar later besloot ik mij daarom strakker te laten nabesnijden. En dat zag er al een stuk beter uit. En ook nu het strakker was, was dat voor de sex niet nadelig, in tegendeel, ik genoot er volop van! Toch dacht ik dat het nog beter kon qua strakheid, dus in 2014 nogmaals strakker laten nabesnijden. En echt, super. Zou echt niet meer anders willen.
Denk je er over je te laten besnijden en twijfel je er over hoe strak dat moet worden, dan zou mijn advies zijn: lekker strak.

Eindelijk besneden 😉


ReageerCitaat
Rob
 Rob
(@Rob)
Gast
Lid geworden: 6 maanden geleden
Berichten: 2
13/10/2018 10:51 pm  

Ik (62) herken veel in het verhaal van Elmer. Ik heb me een paar maanden geleden laten besnijden, er was niet direct een medische noodzaak, ik wilde het gewoon graag. Wat meespeelde was dat ik - net als Elmer - mijn voorhuid al een jaar of tien achter mijn eikel was gaan dragen en dat bleek uiteindelijk toch klachten op te leveren: verharding van gedeeltes van de voorhuid, scheurtjes en bindweefselvorming. Ook bleef ik last hebben van terugkerende infecties.

Met de urologe die me onderzocht heb ik alles openlijk besproken, ze bekeek mijn penis nauwkeurig en stelde een volledige besnijdenis voor omdat de bindweefselvorming in de toekomst tot problemen zou kunnen leiden. Een paar weken later ging ik onder het mes, vijf injecties in mijn penis, een poliklinische behandeling van nog geen uur, "alles eraf". Leuke meiden die me hielpen, zowel de urologe als de OK-assistente. Humor in de OK, het was gewoon een ontspannen gebeurtenis. Daarna een week of zes "revalideren", zalf en vaseline smeren, pijn heb ik niet gehad. Nu, bijna drie maanden later, worden de littekens langzaam dunner en zachter. Ik liep al jaren met ontblote eikel, dus dat gaf geen problemen.

Ik heb veel diepere seksuele gevoelens en masturberen doe ik meer over de stam dan over de eikel, het geeft een veel intenser orgasme. De beleving tijdens geslachtsgemeenschap is ook intenser, ik had sowieso nooit last van te vroeg klaarkomen of zo, voel nu alles veel dieper, net als mijn partner(s).

Kortom: ik had dit vele jaren eerder moeten doen!


ReageerCitaat
Harold
 Harold
(@Harold)
Gast
Lid geworden: 6 maanden geleden
Berichten: 3
22/10/2018 4:22 pm  

In 2010 heb ik me om medische redenen laten besnijden. Jaren lang heb ik last gehad van gistinfecties die vooral in de zomer optraden. Na mijn besnijdenis heb ik daar nooit meer last van gehad. Wel heeft het heel lang geduurd voordat ik weer een normaal gevoel had. In eerste instantie voelde het hebben van gemeenschap alsof ik een dooie stok had. Dat heeft zeker een jaar geduurd voordat het gevoel weer terug was. Wat ik wel jammer vind is dat het zeer prettige gevoel wat ik had als mijn vriendin mijn voorhuid naar achteren trok. Dat is er niet meer en doordat de bescherming van mijn eikel weg is is deze absoluut een stuk minder gevoelig geworden. Verder ben ik er erg tevreden mee en kan ik een besnijdenis om medische redenen absoluut aanraden.


ReageerCitaat
Joris
(@joris)
Eminent lid
Lid geworden: 5 maanden geleden
Berichten: 11
27/11/2018 11:02 pm  

Hoi. Ik ben Joris. Ik ben 58 jaar. Gisteren een week geleden ben ik besneden. Daartoe was een medische reden. Dat leg ik aan je uit.

Ik ben namelijk diabetespatiënt 2. Sinds een aantal jaren gebruikte ik een relatief nieuw medicijn dat via de urine het teveel aan glucose afvoert. Het middel werkte geweldig. Na een jaar of twee, tweeënhalf dat ik dit middel gebruikte, kwam bij mij de last.

Ik mag misschien hier geen merk noemen; het werkbare bestanddeel is geen geheim: dapagliflozine. Ik had begin dit jaar de jeuk aan mijn penis bij het plassen in eerste instantie wat genegeerd. Toch: mijn voorhuid kreeg ik steeds minder makkelijk en vervolgens helemaal niet meer over mijn eikel. Er ontstonden scheurtjes in mijn voorhuid die bloedden. Ik kon de smegma niet verwijderen die je normaal gesproken bij een douchebeurt wegspoelt. In de voorkant van mijn onderbroek verschenen lichte ‘sport’vlekken. Dus naar de huisarts. "Je hebt een schimmel…. Hier heb je een crème".

Drie smeerseltjes later - die telkens in intensiteit en heilzame werking het probleem nog beter zouden moeten verhelpen - was er nog altijd geen verbetering. Het bleef 'daar' jeuken, het plassen brandde en de voorhuid ging niet meer voor- of achteruit, laat staan op en neer. Intussen waren we met ‘het dokteren’ een paar maanden verder. Zonder resultaat, dus. Ik bedacht mij: “als al deze behandeling niet werkt, is er iets anders aan de hand”. Dus ging ik op onderzoek uit. Uiteindelijk stuitte ik op berichtgeving dat het gebruik van dapagliflozine voor een (kleine) groep gebruikers o.a. urineweginfecties tot gevolg kan hebben. Mijn huisarts was blij met mijn constatering (!). We stopten met de medicatie en vrijwel direct waren de problemen met het plassen en de jeuk verdwenen. Maar  wat weken later was nog altijd de 'souplesse' in de voorhuid niet terug. Dus stuurde de huisarts mij door naar Urologie. Daar werd vrijwel direct een besnijdenis gediagnosticeerd. En dat was maar goed ook. Toen ik vorige week op de operatietafel lag, vond de uroloog-chirurg dat mijn voorhuid behoorlijk was aangetast. We maakten nog een grapje over het lastig uitspreken van dapagliflozine.

– Wordt vervolgd –

…want ik wil graag eerst vertellen over de periode van na de diagnose tot de behandeling.


Maandag 10-12-2018

Ik heb hierboven geschreven dat ik mijn verhaal graag vervolg: van de diagnose tot de behandeling. Het is me niet helemaal duidelijk of dit vervolg dan ook onder mijn eerste bijdrage komt. Dat gaan we wel zien.

In de periode van – in mijn geval – zo’n week of zes tussen de diagnose en de daadwerkelijke behandeling kun je hélémáál los gaan op het internet. Ik ben voorzichtigheidshalve ‘pas’ na dag twee gestopt met het lezen van de (sterke) verhalen rondom een besnijdenis op het internet. Reviews over verminkte piemels, drama’s bij erecties die zich alweer kort na de ingreep voor doen, hechtingen die dan losjes opbollen, bloedingen, extreem gevoelige eikels, tekeningetjes van vier verschillende ‘snijmanieren’: van de huid los over de eikel tot strak over de schaft…. Ik heb mij al vrij snel hier niet in laten meeslepen.

Toch wordt er in de ziekenhuisfolder in het kader van de medische noodzaak over het ‘hoe gaan we het aansnijden’ niet direct en concreet met je gecommuniceerd. Ook bij de diagnose wordt niet aangegeven hoe het bouwwerk wordt opgetuigd. Er wordt geen spreekuur ingelast om het over penisperikelen voor en na te hebben. Wat gebeurt er overigens met de losgesneden huid?

Het heeft mij in die zes weken behoorlijk bezig gehouden. Ik ging bovendien ruim drie weken op vakantie. Dan heb je iets meer tijd tot je beschikking om over dingen na te denken. Over ondergoed bijvoorbeeld. Ik draag normaliter boxershorts. Niet van die losse jongens. Van die katoenen/elastaan dingen met korte pijpjes. Nou, die zijn dus door de kenners afgekeurd. Die zijn niet strak genoeg voor na de behandeling. Eigenlijk zou je strakke (sport-) slips moeten dragen. Daarmee kun je je penis (eikel) na de besnijdenis omhoog in je onderbroek houden “om zwellingen tegen te gaan”, schrijven ze in die folders.

Lees ze maar eens: die folders van de urologie-afdelingen van de verschillende ziekenhuizen. Er staat klare klinische klessebes in van hoe het proces verloopt. Maar eigenlijk niet wat te doen als je nog vragen hebt. Wel duidelijk werd dat de (zelf-) bevrediging tot bij wijze van een uur vóór mocht worden uitgeoefend. Daarna moest je zeker een week of vier tot zes in de modus van geheelonthouding. Maar hoe werkt het dan als de natuur roept: ’s nachts – ’s morgens bij een stijve? Wat als ‘het’ bloedt? Mogen dat druppies zijn? Wat is dan veel bloed? Wat als je toch naar de eerste hulp moet rennen? O, nee… rennen da-kan-nie.

Terug naar kort voor de behandeling. Ik ben een regelmatige schaamscheerder. Ik heb een dag voorafgaand aan ‘le moment..’ mijn zones nog eens haarfijn voor gestreken. Vervolgens heb ik mijn piemel voor het eerst ontbloot voor een aantal selfies. Ik wilde graag in elk geval ‘de voor…’ voor na het geslacht vastleggen. Na een aantal weken komt vast een keer het ‘na..’.

Op Dag D en Uur U bekeek ik met het lood in de schoenen het operatiebed. Die schoenen zaten onder knikkende knieën. Ik moet zeggen dat de ‘constructie van het bouwwerk’ mij inmiddels minder zorgen gaf. Immers, er is sprake van een medische ingreep. Dus vooral daaruit zal uiteindelijk de hoek van de snijbeweging worden ingestoken, dacht ik zo. Dat bevestigde de uroloog / chirurg toen ik eenmaal lag en wij elkaar leerden kennen. Hij zei: “we gaan het niet zo doen als bij de moslims: super strak. We proberen er toch zoveel als mogelijk is souplesse in te houden. Overigens, ik moet wel zeggen dat dat medicijn dat we met elkaar op dit moment niet goed kunnen uitspreken uw voorhuid behoorlijk heeft aangetast. U weet toch wel dat u hier voor een besnijdenis bent?” Diè vraag kwam in die kennismaking twee- of driemaal terug. Alsof de meedraaiende bandrecorders achter de plafondplaten goed moesten registeren dat ik achteraf niet de arts op zijn ingreep kon soewen.

Intussen viel er een druppeltje vocht op mijn rechterbeen. Mijn pik en daar rondom was al ingesmeerd met desinfecterend spul. Plat op mijn rug keek ik naar het plafond. De chirurg en ik, en trouwens ook de operatie-assistente en de verpleegkundige, hadden een goed gesprek over koetjes-en-kalfjes rondom een besnijdenis. Ja. zelfs die zijn er… En opeens..

…zonder enige vorm van aankondiging worden er vier, vijf spuiten in mijn erogene donder gedouwd. Volgens mij ook nog in mijn pisbuis. Ik kon mij nog vasthouden aan het operatiebed. Mijn nagels stonden namelijk in de ijzeren bedrand. Dit was heel heftig. Dit was heel heftig. Ik kan dit nog viermaal herhalen. Mijn hemel, wat was dit heftig. Wat een takkenstreek: zónder aankondiging diep (!) prikken in een zone waar je nog nooit bent geprikt! Natuurlijk, ik begrijp dat er verdoofd moet worden. En dan niet met een zetpilletje paracetamol. Maar zonder enige vorm van aankondiging…? De impact van deze wijze van verdoving toedienen, is beslist geen onderdeel van de klare klinische klessebes in die folder, zammazegge…   

Er werd vervolgens een doek over mijn zaakje gegooid. De chirurg en zijn crew verlieten de kamer met de boodschap: “over een kwartiertje zijn we terug. Dan gaan we verder”.

- Wordt vervolgd: de ingreep en de weken erna....

This post was modified 4 maanden geleden by Test
This post was modified 4 maanden geleden by Martin

ReageerCitaat
Harold
 Harold
(@Harold)
Gast
Lid geworden: 6 maanden geleden
Berichten: 3
29/11/2018 10:18 pm  

Ik heb me laten besnijden omdat ik regelmatig balanitis had. Dat gebeurde daarna nooit meer. Wel heeft het jaren geduurd voordat ik weer echt het gevoel in mijn penis terug had. Nu na 8 jaar kom ik net zo gemakkelijk vaginaal klaar als vroeger. Dit heeft jaren geduurd. Nu ben ik erg tevreden met mijn besnijdenis. In eerste instantie vond ik het verschrikkelijk. 


ReageerCitaat
Ronny
 Ronny
(@Ronny)
Gast
Lid geworden: 5 maanden geleden
Berichten: 1
02/12/2018 2:33 pm  

Mijn besnijdenis van een 8 tal jaar terug. Van kleinsaf aan  had ik last om mijn voorhuid naar achter te trekken, nu op de West Vlaamse platteland werd daar niet over gesproken, en was het dus een taboe. Dus bleef het maar zo met ups en downs jaren lang, tot mijn nieuwe vriendin daar verandering in wilde zien. Dus dan maar naar de uroloog in Kortrijk, waar ik trouwen héél tevreden over ben. Resultaat het toompje te kort te nauwe voorhuid. Oplossing besnijden, dat was even schrikken. Zo aan je intiem laten snijden leek me vreselijk en aangezien daarrond met een taboe opgevoed wel vervelen dus. Nadat er een paar maand overgegaan was en een andere uroloog geraadpleegd werd was het zover. Terug naar de eerste uroloog wat die leek wel wat zachtaardiger te zijn in zijn taalgebruik, wat me meer geruststelde. Dus eens zover op men bijna 50ste maar een afspraak gemaakt, ok binnen één maand morgens om 7 uur, dus best een zenuwachtige maand wachten nu. Tot op de dag zelf eens ingeboekt vielen de zenuwen en angst weg, gelukkig maar. Ik was de eerste voor die dag en de verplegers vielen mee en iedereen vertelde mij dat ik mij niet moest schamen, want je moest eens weten hoeveel … Halve verdoving en een klein half uurtje later was het klaar, op de recovery duurde het wat lang voor ik mijn benen kon bewegen waardoor ok wat onrustig werd, maar dat gebeurde wel meer zeiden ze, en uiteindelijk rond de middag naar men kamer. Pijn had ik namelijk bijna niet wat een meevaller was, alleen kon ik nog niet plassen wegens de verdoving en mij daardoor nogal ongemakkelijk voelde, eens zover leek alles prima. Na het bezoek van de uroloog en nog wat info was het op naar huis. Nu nog wat angst voor de eerste nacht en het uitzicht de volgende morgen na het verwijderen van het verband, enige verzorging was een beetje oogzalf gebruiken. De nacht viel best mee, zelfs een licht erectie bracht niet veel ongemak. De volgende morgen met een klein hartje maar het verband eraf, maar gelukkig geen blauwe plekken of zo en het zag er zelfs uit alsof het al een week of zo aan het genezen was oef. Na een 2 tal weken was het ongemak weg en heel gelukkig, Nu na een 8 tal jaar lijkt het zelfs alsof ik zo geboren ben, geen enkel litteken en dat al enkele jaren zelf. Was ik stom geweest het geen 20 jaar en meer vroeger te laten doen. Dus voor zover mijn verhaal, het was bij mij dus een echte meevallen, want na wat zoekwerk op internet had ik al andere verhalen gehoord, maar de ene mens is wel de andere nieten het enige wat ik beklaagde was dat ik zolang gewacht had.

 


ReageerCitaat
Joris
(@joris)
Eminent lid
Lid geworden: 5 maanden geleden
Berichten: 11
15/12/2018 10:20 pm  
Geplaatst door: Joris

Hoi. Ik ben Joris. Ik ben 58 jaar. Gisteren een week geleden ben ik besneden. Daartoe was een medische reden. Dat leg ik aan je uit.

Ik ben namelijk diabetespatiënt 2. Sinds een aantal jaren gebruikte ik een relatief nieuw medicijn dat via de urine het teveel aan glucose afvoert. Het middel werkte geweldig. Na een jaar of twee, tweeënhalf dat ik dit middel gebruikte, begonnen de problemen.

Ik mag misschien hier geen merk noemen; het werkbare bestanddeel is geen geheim: dapagliflozine. Ik had begin dit jaar de jeuk aan mijn penis bij het plassen in eerste instantie wat genegeerd. Toch: mijn voorhuid kreeg ik steeds minder makkelijk en vervolgens helemaal niet meer over mijn eikel. Er ontstonden scheurtjes in mijn voorhuid die bloedden. Ik kon de smegma niet verwijderen die je normaal gesproken bij een douchebeurt wegspoelt. In de voorkant van mijn onderbroek verschenen lichte ‘sport’vlekken. Dus naar de huisarts. "Je hebt een schimmel…. Hier heb je een crème".

Drie smeerseltjes later - die telkens in intensiteit en heilzame werking het probleem nog beter zouden moeten verhelpen - was er nog altijd geen verbetering. Het bleef 'daar' jeuken, het plassen brandde en de voorhuid ging niet meer voor- of achteruit, laat staan op en neer. Intussen waren we met ‘het dokteren’ een paar maanden verder. Zonder resultaat, dus. Ik bedacht mij: “als al deze behandeling niet werkt, is er iets anders aan de hand”. Dus ging ik op onderzoek uit. Uiteindelijk stuitte ik op berichtgeving dat het gebruik van dapagliflozine voor een (kleine) groep gebruikers o.a. urineweginfecties tot gevolg kan hebben. Mijn huisarts was blij met mijn (!) constatering. We stopten met de medicatie en vrijwel direct waren de problemen met het plassen en de jeuk verdwenen. Maar  wat weken later was nog altijd de 'souplesse' in de voorhuid niet terug. Dus stuurde de huisarts mij door naar Urologie. Daar werd vrijwel direct een besnijdenis gediagnosticeerd. En dat was maar goed ook. Toen ik vorige week op de operatietafel lag, vond de uroloog-chirurg dat mijn voorhuid behoorlijk was aangetast. We maakten nog een grapje over het lastig uitspreken van dapagliflozine.

– Wordt vervolgd –

…want ik wil graag eerst vertellen over de periode van na de diagnose tot de behandeling.


Maandag 10-12-2018

In de periode van – in mijn geval – zo’n week of zes tussen de diagnose en de daadwerkelijke behandeling kun je hélémáál los gaan op het internet. Ik ben voorzichtigheidshalve ‘pas’ na dag twee gestopt met het lezen op het internet van de (sterke) verhalen rondom een besnijdenis. Reviews over verminkte piemels, drama’s bij erecties die zich alweer kort na de ingreep voor doen, hechtingen die dan losjes opbollen, bloedingen, extreem gevoelige eikels, tekeningetjes van vier verschillende ‘snijmanieren’: van de huid los over de eikel tot strak over de schaft…. Ik heb mij al vrij snel hierin niet laten meeslepen.

Toch wordt er in de ziekenhuisfolder in het kader van de medische noodzaak over het ‘hoe gaan we het aansnijden’ niet direct en concreet met je gecommuniceerd. Ook bij de diagnose wordt niet aangegeven hoe het bouwwerk wordt opgetuigd. Er wordt geen spreekuur ingelast om het over penisperikelen voor en na te hebben. Wat gebeurt er overigens met de losgesneden huid?

Het heeft mij in die zes weken behoorlijk bezig gehouden. Ik ging bovendien ruim drie weken op vakantie. Dan heb je iets meer tijd tot je beschikking om over dingen na te denken. Over ondergoed bijvoorbeeld. Ik draag normaliter boxershorts. Niet van die losse jongens. Van die katoenen/elastaan dingen met korte pijpjes. Nou, die zijn dus door de kenners afgekeurd. Die zijn niet strak genoeg voor na de behandeling. Eigenlijk zou je strakke (sport-) slips moeten dragen. Daarmee kun je je penis (eikel) na de besnijdenis omhoog in je onderbroek houden “om zwellingen tegen te gaan”, schrijven ze in die folders.

Lees ze maar eens: die folders van de urologie-afdelingen van de verschillende ziekenhuizen. Er staat klare klinische klessebes in van hoe het proces verloopt. Maar eigenlijk niet wat te doen als je nog vragen hebt. Wel duidelijk werd dat de (zelf-) bevrediging tot bij wijze van een uur vóór mocht worden uitgeoefend. Daarna moest je zeker een week of vier tot zes in de modus van geheelonthouding. Maar hoe werkt het dan als de natuur roept: ’s nachts – ’s morgens bij een stijve? Wat als ‘het’ bloedt? Mogen dat druppies zijn? Wat is dan veel bloed? Wat als je toch naar de eerste hulp moet rennen? O, nee… rennen da-kan-nie.

Terug naar kort voor de behandeling. Ik ben een regelmatige schaamscheerder. Ik heb een dag voorafgaand aan ‘le moment..’ mijn zones nog eens haarfijn voor gestreken. Vervolgens heb ik mijn piemel voor het eerst ontbloot voor een aantal selfies. Ik wilde graag in elk geval ‘de voor…’ voor na het geslacht vastleggen. Na een aantal weken komt vast een keer het ‘na..’.

Op Dag D en Uur U bekeek ik met het lood in de schoenen het operatiebed. Die schoenen zaten onder knikkende knieën. Ik moet zeggen dat de ‘constructie van het bouwwerk’ mij inmiddels minder zorgen gaf. Immers, er is sprake van een medische ingreep. Dus vooral daaruit zal uiteindelijk de hoek van de snijbeweging worden ingestoken, dacht ik zo. Dat bevestigde de uroloog / chirurg toen ik eenmaal lag en wij elkaar leerden kennen. Hij zei: “we gaan het niet zo doen als bij de moslims: super strak. We proberen er toch zoveel als mogelijk is souplesse in te houden. Overigens, ik moet wel zeggen dat dat medicijn dat we met elkaar op dit moment niet goed kunnen uitspreken uw voorhuid behoorlijk heeft aangetast. U weet toch wel dat u hier voor een besnijdenis bent?” Diè vraag kwam in die kennismaking twee- of driemaal terug. Alsof de meedraaiende bandrecorders achter de plafondplaten goed moesten registeren dat ik achteraf niet de arts op zijn ingreep kon soewen.

Intussen viel er een druppeltje vocht op mijn rechterbeen. Mijn pik en daar rondom was al ingesmeerd met desinfecterend spul. Plat op mijn rug keek ik naar het plafond. De chirurg en ik, en trouwens ook de operatie-assistente en de verpleegkundige, hadden een goed gesprek over koetjes-en-kalfjes rondom een besnijdenis. Ja. zelfs die zijn er… En opeens..

…zonder enige vorm van aankondiging worden er vier, vijf spuiten in mijn erogene donder gedouwd. Volgens mij ook nog in mijn pisbuis. Ik kon mij nog vasthouden aan het operatiebed. Mijn nagels stonden namelijk in de ijzeren bedrand. Dit was heel heftig. Dit was heel heftig. Ik kan dit nog viermaal herhalen. Mijn hemel, wat was dit heftig. Wat een takkenstreek: zónder aankondiging diep (!) prikken in een zone waar je nog nooit bent geprikt! Natuurlijk, ik begrijp dat er verdoofd moet worden. En dan niet met een zetpilletje paracetamol. Maar zonder enige vorm van aankondiging…? De impact van deze wijze van verdoving toedienen, is beslist geen onderdeel van de klare klinische klessebes in die folder, zammazegge…   

Er werd vervolgens een doek over mijn zaakje gegooid. De chirurg en zijn crew verlieten de kamer met de boodschap: “over een kwartiertje zijn we terug. Dan gaan we verder”.

- Wordt vervolgd: de ingreep....

Zaterdag 15 -12-2018

Daar lag ik dan; tegen de plafondplaten boven het operatiebed aan te kijken. Er zaten gaatjes in. Ik begon ze te tellen om mezelf onder controle te krijgen. Het waren teveel gaatjes om mijn adrenaline te temperen. Die klote-injecties – excusez les mots – hadden er behoorlijk ingehakt. Toch daalde uiteindelijk de berusting in. En daarmee een geleidelijk besef.

Ik lig hier vanwege dat medicijn en, by the way, ik slik al zoveel troep. Zo kwam ik uit bij de berekening dat ik met zes weken ben hersteld van deze knak in de voorhuid. Dan is het notabene 1 januari… Ik kan hier en nu al een mooi voornemen maken. Ik laat in 2019 alle fysieke ongemakken achter mij door meer te gaan bewegen!

Over bewegen gesproken: hoe voelt mijn zaakje nu aan na die ellendige injecties? Dat voelde ik dus niet. Een beetje druk erop wel; meer rond mijn ballen. Da’s raar. Overigens leek inmiddels het kwartier voor mijn gevoel wel bijna een half uur geleden. Uiteindelijk meldde de operatiebrigade zich weer en stelde de uroloog/chirurg nogmaals de vraag: “u weet toch dat wij u gaan besnijden?” Ja, ik ben toch niet gek, heb ik onderdrukt. Als ook: weet ù het wel? Ik reageerde door te zeggen: “Ja hoor, ik voelde net stiekem en ik voelde niks”. “Dat is ook de bedoeling,” reageerde de chirurg. “Toch kunt u iets van algemene druk, een beetje gewicht, voelen. Dat heeft niets met de operatie zelf te maken. Daarvan gaat u niets voelen. Mocht er iets zijn, moet u het onmiddellijk zeggen”.

En inderdaad. Hoe men ook heeft geknipt, gesneden, gezaagd, de boel aan elkaar heeft genaaid; ik heb er niets van gevoeld. Dus ik ontspande meer en meer. Ik durfde ook weer een vraag te stellen. “Ik las ergens dat je bij tijd en wijle de boel in een lauw badje met soda moet laten weken?” Daarop zei de arts: “Douchen is prima. Geen zeep. Een lauw bad is goed. Soda niet. Die moet u echt alleen gebruiken, mocht er onverhoopt een ontsteking ontstaan.”  Intussen… toch heel even... iets kouds en een prik in de buurt van mijn ballen. Mijn ontspanning was gelijk weg. Er kwam een “Hmmm..” van boven het operatiegebied, “Sorry, dat moest even. Maar dat gaat niet meer gebeuren”. Ja ja… ik lag intussen weer op scherp.

“Zo, we zijn bijna klaar en gaan de huid vastnaaien aan de eikelrand”, was de mededeling van de chirurg na enige minuten. De operatie-assistente maakte vervolgens de opmerking: “Jammer eigenlijk, als we het los zouden kunnen laten hangen, wordt het resultaat mooier. Maar ja, dan duurt de genezing ook veel langer.” Lekker dan, dacht ik. Weer zoiets dat opeens, letterlijk, boven tafel komt. Waarom hoor ik dat nu pas? Had ik daar misschien iets van moeten vinden?

Ten slotte wordt de piem verbonden. De chirurg: “Verwacht van dat verband alsjeblieft niet teveel… Misschien blijft het zitten, maar het zou bij thuiskomst ook zomaar al ergens onderin je onderbroek kunnen zitten. Ga het dan vooral niet weer opnieuw inpakken. Het is beter om er dan een gaasje tegen aan te hebben in je onderbroek om het eventuele bloed op te vangen.”
Ik had een vraag: “Mag ik nu al gelijk beginnen met paracetamol voor de pijnstilling?” Waarop de arts antwoordde: “Dat is heel slim van u! Ja, natuurlijk mag dat. Ga vooral niet wachten totdat u pijn krijgt”. Na een hand en de opmerking: “U krijgt geen controle-oproep. Heeft u een behoorlijke bloeding of er is iets anders aan de hand, zoals een ontsteking, komt u dan direct naar de poli en als die niet open is, ga dan naar de SEH. Het ga u goed!” En weg was het operatieteam. De verpleegkundige ruimde nog wat op. Ik stond daar in een T-shirt en in mijn blote kont. Nu ik naast het operatiebed stond, kon ik mijn ingepakte pik voor het eerst zien. Knipoogde het pisgaatje nou? Ik kreeg een bekertje water en nam mijn eerste 1.000 Mg paracetamol in.

- wordt vervolgd: de weken erna....

 


ReageerCitaat
Jos
 Jos
(@Jos)
Gast
Lid geworden: 7 maanden geleden
Berichten: 2
17/12/2018 9:32 pm  

Ik ben 30 november “besneden”. Ik werd doorverwezen voor een iets te nauwe voorhuid eigenlijk voornamelijk bij erectie. Cunclusie was er moet besneden worden. Echter ik wilde niet compleet van mn huid af. Dus hij zei we doen een besparende, 3 weken later zou het gebeuren, 3 weken getwijfeld en toch gegaan met lood in mn schoenen. Toen ik op de operatie tafel lag en de boel ontsmet was wilde de chirurg de spuit zetten. Ik zei nergens last meer van houdoe maar ze lieten me niet gaan en wilde eerst praten wat hij zou gaan doen. Hij zei ik maak een sneetje en het toompje los dat zal voldoende zijn voor jou. Toch maar laten doen. Iets meer dan een week later had ik al sex gehad maar had haast geen hechtingen gekregen en het ging goed. Ik durfde hem nog niet naar achteren te trekken. Bij controlle in het ziekenhuis deed de chirurg het en leek het super te gaan. Nu thuis lijkt het alleen maar erger geworden. Nu is het zelfs lastig hem slap naar achteren te houden. Vriend van me zei het nog niet doen gewoon weg. Ik had het gewoon moeten laten gaan of alles eraf. Daar heb ik echt veel spijt van

This post was modified 4 maanden geleden by Jos

ReageerCitaat
Joris
(@joris)
Eminent lid
Lid geworden: 5 maanden geleden
Berichten: 11
05/01/2019 12:50 am  
Geplaatst door: Joris
Geplaatst door: Joris

Hoi. Ik ben Joris. Ik ben 58 jaar. Op 19 november jl. ben ik besneden. Daartoe was een medische reden. Dat leg ik aan je uit.

Ik ben diabetespatiënt 2. Sinds een aantal jaren gebruikte ik een relatief nieuw medicijn dat via de urine het teveel aan glucose afvoert. Het middel werkte geweldig. Na een jaar of twee, tweeënhalf dat ik dit middel gebruikte, kwam bij mij de last.

Dapagliflozine
Ik mag misschien hier geen merk noemen; het werkbare bestanddeel is geen geheim: dapagliflozine. Ik had begin 2018 de jeuk aan mijn penis bij het plassen in eerste instantie wat genegeerd. Toch: mijn voorhuid kreeg ik steeds minder makkelijk en vervolgens helemaal niet meer over mijn eikel. Er ontstonden scheurtjes in mijn voorhuid die bloedden. Ik kon de smegma niet verwijderen die je normaal gesproken bij een douchebeurt wegspoelt. In de voorkant van mijn onderbroek verschenen lichte ‘sport’vlekken. Dus naar de huisarts. "Je hebt een schimmel…. Hier heb je een crème".

Jeuken
Drie smeerseltjes later - die telkens in intensiteit en heilzame werking het probleem nog beter zouden moeten verhelpen - was er nog altijd geen verbetering. Het bleef 'daar' jeuken, het plassen brandde en de voorhuid ging niet meer voor- of achteruit, laat staan op en neer. Intussen waren we met ‘het dokteren’ een paar maanden verder. Zonder resultaat, dus. Ik bedacht mij: “als al deze behandeling niet werkt, is er iets anders aan de hand”. Dus ging ik op onderzoek uit.

Urineweginfecties
Uiteindelijk stuitte ik op berichtgeving dat het gebruik van dapagliflozine voor een (kleine) groep gebruikers o.a. urineweginfecties tot gevolg kan hebben. Mijn huisarts was blij met mijn constatering (!). We stopten met de medicatie en vrijwel direct waren de problemen met het plassen en de jeuk verdwenen. Maar wat weken later was nog altijd de 'souplesse' in de voorhuid niet terug. Dus stuurde de huisarts mij door naar Urologie. Daar werd vrijwel direct een besnijdenis gediagnosticeerd. En dat was maar goed ook. Toen ik vorige week op de operatietafel lag, vond de uroloog-chirurg dat mijn voorhuid behoorlijk was aangetast. We maakten nog een grapje over het lastig uitspreken van dapagliflozine.

Sterke verhalen
In de periode van – in mijn geval – zo’n week of zes tussen de diagnose en de daadwerkelijke behandeling kun je hélémáál los gaan op het internet. Ik ben voorzichtigheidshalve ‘pas’ na dag twee gestopt met het lezen van de (sterke) verhalen rondom een besnijdenis op het internet. Reviews over verminkte piemels, drama’s bij erecties die zich alweer kort na de ingreep voor doen, hechtingen die dan losjes opbollen, bloedingen, extreem gevoelige eikels, tekeningetjes van vier verschillende ‘snijmanieren’: van de huid los over de eikel tot strak over de schaft…. Ik heb mij al vrij snel hier niet in laten meeslepen.

Noodzaak
Toch wordt er in de ziekenhuisfolder in het kader van de medische noodzaak over het ‘hoe gaan we het aansnijden’ niet direct en concreet met je gecommuniceerd. Ook bij de diagnose wordt niet aangegeven hoe het bouwwerk wordt opgetuigd. Er wordt geen spreekuur ingelast om het over penisperikelen voor en na te hebben. Wat gebeurt er overigens met de losgesneden huid?

Het heeft mij in die zes weken behoorlijk bezig gehouden. Ik ging bovendien ruim drie weken op vakantie. Dan heb je iets meer tijd tot je beschikking om over dingen na te denken. Over ondergoed bijvoorbeeld. Ik draag normaliter boxershorts. Niet van die losse jongens. Van die katoenen/elastaan dingen met korte pijpjes. Nou, die zijn dus door de kenners afgekeurd. Die zijn niet strak genoeg voor na de behandeling. Eigenlijk zou je strakke (sport-) slips moeten dragen. Daarmee kun je je penis (eikel) na de besnijdenis omhoog in je onderbroek houden “om zwellingen tegen te gaan”, schrijven ze in die folders.

Klare klinische klessebes
Lees ze maar eens: die folders van de urologie-afdelingen van de verschillende ziekenhuizen. Er staat klare klinische klessebes in van hoe het proces verloopt. Maar eigenlijk niet wat te doen als je nog vragen hebt. Wel duidelijk werd dat de (zelf-) bevrediging tot bij wijze van een uur vóór mocht worden uitgeoefend. Daarna moest je zeker een week of vier tot zes in de modus van geheelonthouding. Maar hoe werkt het dan als de natuur roept: ’s nachts – ’s morgens bij een stijve? Wat als ‘het’ bloedt? Mogen dat druppies zijn? Wat is dan veel bloed? Wat als je toch naar de eerste hulp moet rennen? O, nee… rennen da-kan-nie.

Terug naar kort voor de behandeling. Ik ben een regelmatige schaamscheerder. Ik heb een dag voorafgaand aan ‘le moment..’ mijn zones nog eens haarfijn voor gestreken. Vervolgens heb ik mijn piemel voor het eerst ontbloot voor een aantal selfies. Ik wilde graag in elk geval ‘de voor…’ voor na het geslacht vastleggen. Na een aantal weken komt vast een keer het ‘na..’.

Knikkende knieën
Op Dag D en Uur U bekeek ik met het lood in de schoenen het operatiebed. Die schoenen zaten onder knikkende knieën. Ik moet zeggen dat de ‘constructie van het bouwwerk’ mij inmiddels minder zorgen gaf. Immers, er is sprake van een medische ingreep. Dus vooral daaruit zal uiteindelijk de hoek van de snijbeweging worden ingestoken, dacht ik zo. Dat bevestigde de uroloog / chirurg toen ik eenmaal lag en wij elkaar leerden kennen. Hij zei: “we gaan het niet zo doen als bij de moslims: super strak. We proberen er toch zoveel als mogelijk is souplesse in te houden. Overigens, ik moet wel zeggen dat dat medicijn dat we met elkaar op dit moment niet goed kunnen uitspreken uw voorhuid behoorlijk heeft aangetast. U weet toch wel dat u hier voor een besnijdenis bent?” Diè vraag kwam in die kennismaking twee- of driemaal terug. Alsof de meedraaiende bandrecorders achter de plafondplaten goed moesten registeren dat ik achteraf niet de arts op zijn ingreep kon soewen.

Er viel een druppeltje vocht op mijn rechterbeen. Mijn pik en daar rondom was al ingesmeerd met desinfecterend spul. Plat op mijn rug keek ik naar het plafond. De chirurg en ik, en trouwens ook de operatie-assistente en de verpleegkundige, hadden een goed gesprek over koetjes-en-kalfjes rondom een besnijdenis. Ja. zelfs die zijn er… En opeens..

Takkenstreek
…zonder enige vorm van aankondiging worden er vier, vijf spuiten in mijn erogene donder gedouwd. Volgens mij ook nog in mijn pisbuis. Ik kon mij nog vasthouden aan het operatiebed. Mijn nagels stonden namelijk in de ijzeren bedrand. Dit was heel heftig. Dit was heel heftig. Ik kan dit nog viermaal herhalen. Mijn hemel, wat was dit heftig. Wat een takkenstreek: zónder aankondiging diep (!) prikken in een zone waar je nog nooit bent geprikt! Natuurlijk, ik begrijp dat er verdoofd moet worden. En dan niet met een zetpilletje paracetamol. Maar zonder enige vorm van aankondiging…? De impact van deze wijze van verdoving toedienen, is beslist geen onderdeel van de klare klinische klessebes in die folder, zammazegge…   Er werd vervolgens een doek over mijn zaakje gegooid. De chirurg en zijn crew verlieten de kamer met de boodschap: “over een kwartiertje zijn we terug. Dan gaan we verder”.

Daar lag ik dan; tegen de plafondplaten boven het operatiebed aan te kijken. Er zaten gaatjes in. Ik begon ze te tellen om mezelf onder controle te krijgen. Het waren teveel gaatjes om mijn adrenaline te temperen. Die klote-injecties – excusez les mots – hadden er behoorlijk ingehakt. Toch daalde uiteindelijk de berusting in. En daarmee een geleidelijk besef. Ik lig hier vanwege dat medicijn en, by the way, ik slik al zoveel troep. Zo kwam ik uit bij de berekening dat ik met zes weken ben hersteld van deze knak in de voorhuid. Dan is het notabene 1 januari… Ik kan hier en nu al een mooi voornemen maken. Ik laat in 2019 alle fysieke ongemakken achter mij door meer te gaan bewegen!

Operatiebrigade
Over bewegen gesproken: hoe voelt mijn zaakje nu aan na die ellendige injecties? Dat voelde ik dus niet. Een beetje druk erop wel; meer rond mijn ballen. Da’s raar. Overigens leek inmiddels het kwartier voor mijn gevoel wel bijna een half uur geleden. Uiteindelijk meldde de operatiebrigade zich weer en stelde de uroloog/chirurg nogmaals de vraag: “u weet toch dat wij u gaan besnijden?” Ja, ik ben toch niet gek, heb ik onderdrukt. Als ook: weet u het wel? Ik reageerde door te zeggen: “Ja hoor, ik voelde net stiekem en ik voelde niks”. “Dat is ook de bedoeling,” reageerde de chirurg. “Toch kunt u iets van algemene druk, een beetje gewicht, voelen. Dat heeft niets met de operatie zelf te maken. Daarvan gaat u niets voelen. Mocht er iets zijn, moet u het onmiddellijk zeggen”.

Ontspannen
En inderdaad. Hoe men ook heeft geknipt, gesneden, gezaagd, de boel aan elkaar heeft gehecht; ik heb er niets van gevoeld. Dus ik ontspande meer en meer. Ik durfde ook weer een vraag te stellen. “Ik las ergens dat je bij tijd en wijle de boel in een lauw badje met soda moet laten weken?” Daarop zei de arts: “Douchen is prima. Geen zeep. Een lauw bad is goed. Soda niet. Die moet u echt alleen gebruiken, mocht er onverhoopt een ontsteking ontstaan.” Intussen… toch heel even... iets kouds en een prik in de buurt van mijn ballen. Mijn ontspanning was gelijk weg. Er kwam een “Hmmm..” van boven het operatiegebied, “Sorry, dat moest even. Maar dat gaat niet meer gebeuren”. Jaja… ik lag intussen weer op scherp.

“Zo, we zijn bijna klaar en gaan de huid vastnaaien aan de eikelrand”, was de mededeling van de chirurg na enige minuten. De operatie-assistente maakte vervolgens de opmerking: “Jammer, als we het los zouden kunnen laten hangen, wordt het resultaat mooier. Maar ja, dan duurt de genezing ook veel langer.” Lekker dan, dacht ik. Weer zoiets dat opeens, letterlijk, boven tafel komt. Waarom hoor ik dat nu pas? Had ik daar misschien iets van moeten vinden?

Verband
Ten slotte wordt de piem verbonden. De chirurg: “Verwacht van dat verband alsjeblieft niet teveel… Misschien blijft het zitten, maar het zou bij thuiskomst ook zomaar al ergens onderin je onderbroek kunnen zitten. Ga het dan vooral niet weer opnieuw inpakken. Het is beter om er een gaasje tegen aan te houden in je onderbroek om het eventuele bloed op te vangen.” Ik had een vraag: “mag ik nu al gelijk beginnen met paracetamol als pijnstilling?” Waarop de arts antwoordde: “Dat is heel slim van u! Ja, natuurlijk mag dat. Ga vooral niet wachten totdat u pijn krijgt”. Na een hand en de opmerking: “U krijgt geen controle-oproep. Heeft u een behoorlijke bloeding of er is iets anders aan de hand, zoals een ontsteking komt u dan direct naar de poli en als die niet open is, ga dan naar de SEH. Het ga u goed!” En weg was het operatieteam. De verpleegkundige ruimde nog wat op. Ik stond daar in een T-shirt en in mijn blote kont. Nu ik naast het operatiebed stond, kon ik mijn ingepakte pik voor het eerst zien. Knipoogde het pisgaatje nou? Ik kreeg een bekertje water en nam mijn eerste 1.000 Mg paracetamol in.

Pijnloos
Over pijn en pijnstilling kan ik kort zijn: niet (nodig) gehad. Ik heb vier uur na die vervelende injecties en de ingreep nog eens 1.000 Mg paracetamol ingenomen. Ik had op dat moment geen pijn en die is daarna ook niet gekomen. Voor de goede orde: dit is mijn ervaring. Ik kan natuurlijk niet garanderen dat anderen net als ik pijnloos herstellen.

Inderdaad: het verband dat zo keurig om mijn penis zat, was ‘gaan wandelen’ in mijn onderbroek nog voordat ik thuis was. Ik hield daarom na de operatie dagelijks in mijn sportslip een schoon gaasje tegen mijn eikel. Wat ik wilde bijhouden, was of de wond nadruppelde in rust, tijdens mijn werk op kantoor en de OV-reis van 1 uur er naartoe. En dat is dan inclusief traplopen op verschillende stations.

Pompoen
Natuurlijk meldde de erectie zich. Al heel snel. Bij de eerste morgenstond na de behandeling werd ik wakker van het gevoel. Reken erop dat -ie dié routine vrijwel onmiddellijk weer oppakt. En die voelde raar. Door jarenlange ervaring weet je hoe een ODOL voelt, toch? Het had zich nu een weg gevonden in de breedte. Dat voelde die eerste tijd heel eng. “Mijn piem wordt een pompoen”, heb ik in die vertwijfeling vaak gedacht. “Daarvoor hebben we dit niet gedaan. Gaat dit wel goed?” Intussen was daarbij van enige echte buitenwaartse (!) bloeding eigenlijk geen sprake. Na zo’n week of drie was dat gaasje niet meer nodig.   

Vaseline
Ik ging eigenlijk vanaf daags na de operatie onder de douche en was na het drogen en deppen “aan de vaseline”. ‘Houdt het soepel met vaseline’, stond in de folders. Houd het hoe soepel? Omdat ik het antwoord niet wist, ben ik maar begonnen met smeren op de eikelhuid. Ik nam tegelijkertijd ook de bovenrand van de nog aanwezige voorhuid mee. Ik ontdekte ook weer de achterkant van mijn pipi toen ik het helemaal rondom durfde aanraken en smeren. Dàt aanraken was vrij gevoelig: het toompje! Het voelde dat daar een forse hechting zat. Als ik het gemurmel aan het operatiebed goed heb begrepen, is er nogal aan mij gehecht. Ik heb ‘t niet gevoeld – dankzij die verdoving – en ik moet zeggen: ik heb ook niet gemerkt dat de hechtingen oplosten of loslieten.

Soepeler
Maar goed, het toompje voelde dik aan. Dik in de zin van “oké, hiermee hebben ze een hechting gemaakt naar de eikelrand. Naarmate de dagen vorderden en ik de resterende voorhuid naar de eikelrand kon bewegen, werd de huid inderdaad steeds soepeler. De vaselineplekken in je onderbroek neem je maar even voor lief. Opeens was mijn eikel helemaal bloot. Ik had de eikelrand bereikt. Ik was er al wel achter gekomen – en de geoefende lezer heeft dat vast al eerder ontdekt – dat ik besneden ben langs de route ‘laag en losjes’ (de link verwijst naar de toelichting hier op de site: https://besnijdenisinfo.nl/besnijdenis/stijl-en-resultaten/ ) .

Bijsturing
We zijn nu ruim zes weken na de besnijdenis. Veel is normaal. Ja, het is gevoeliger in mijn onderbroek. Het blote deel van de eikel is nog bezig met opbouwen van zijn eeltlaagje. (Zittend) Plassen vraagt om ‘bijsturing’. Het gaat soms onverwachte kanten op. Eigenlijk vind ik dat opnieuw leer te plassen. Ik moet ook nog wennen aan wat ik in mijn hand hou en wat ik voel. Dat geldt ook voor… Ach, je weet wel… Stiekem heb ik na zo’n week of vier de gevoeligheden opgezocht. Die leken veelbelovend. Je mag / kunt dan beter nog niet komen tot een ‘afronding’ omdat mogelijk het helingsproces een knauw krijgt. Maar na week vijf was ik niet meer te houden.

Ontlading
Ik ben er achter gekomen dat je uithoudingsvermogen (lees: geduld) behoorlijk op de proef wordt gesteld. Zonder diep in detail te gaan – en dat vinden ze op deze site verstandig – is de gevoeligheid dankzij de bij mij nog aanwezige voorhuid, de eikelrand en het toompje erg lekker aanwezig. Toch, wat je voorheen bereikte tot een zalige ontlading is voor mij nu (nog) een behoorlijke oefening. Om die gevoeligheid om te zetten naar het gewenste resultaat vraagt om meer hernieuwde kennismaking… Laat ik het zo omschrijven.

Tips zijn van harte welkom!

Greetz, Joris

This post was modified 4 maanden geleden by Joris

ReageerCitaat
Jongen
 Jongen
(@Jongen)
Gast
Lid geworden: 3 maanden geleden
Berichten: 1
20/01/2019 7:34 pm  

Vroeger op de basis school had ik er regelmatig last van dat mijn piemel dubbel ging zitten in mijn onderbroek. Omdat dit een knellend / pijnlijk gevoel gaf moet ik diverse keren per dag mijn piemel goed leggen omdat het gewoon niet vol te houden was om er mee te blijven lopen. Zowel in groep 7 als in groep 8 moesten mijn ouders op school komen omdat de leraar het niet vonden kunnen dat ik in de klas wel eens met mijn hand in mijn broek ging. Na diverse gesprekken met de dokter en mijn ouders geloofde niemand dat ik alleen maar mijn piemel moest goed leggen omdat het anders pijn deed. Toen ik klaar was met groep 8 en ik na de middelbare school ging namen mijn ouders me mee naar een nieuwe dokter. De dokter zij dat hij me ging besnijden en dat dan mijn problemen voorbij waren.

Tot die dag had ik nog nooit van besnijden gehoord en ik wist ook niet wat het was. Ik was alleen blij dat ik eindelijk van het onprettige gevoel en de pijn afwas als mijn piemel weer dubbel zat. De dokter deed me hoog en matig strak besnijden. Helaas voor mij maakte dit mijn probleem alleen maar erger in plaats van alleen mijn piemel die soms dubbel ging zitten had ik nu ook nog een eikel die bloot in mijn onderbroek zat terwijl die nog nooit het zonlicht had gezien. 

Omdat mijn probleem dus inderdaad alleen maar erger werd en ik door mijn gevoelige eikel ook nog ongewenste erectie's kreeg begonnen de dokter bezoeken opnieuw. Achteraf was mijn probleem heel makkelijk op te lossen.

Nu draag ik altijd een strakke onderbroek zodat mijn piemel niet los hangt in mijn onderbroek. Gelukkig is door de jaren heen de gevoeligheid in mijn eikel afgenomen en kan ik nu de dag door komen zonder altijd mijn zaakje goed te hoeven leggen.

Ik wil alleen nog een keer in de toekomst gaan voor een laag en strakke besnijdenis zodat het litteken minder zichtbaar is want dat vind ik niet mooi bij een hoge.

 


ReageerCitaat
Leon6
(@leon)
Actief lid
Lid geworden: 2 maanden geleden
Berichten: 3
07/02/2019 8:34 pm  

Circumcisie

Op zekere dag, op het toilet op t werk, onder het helle licht van de tl verlichting, ontdekte ik dat mijn eikel ineens grijzige plekjes vertoonde. Beetje vreemd maar ik sloeg er verder maar geen aandacht op. Dat werd anders toen bleek dat niet alleen mijn eikel maar ook de voorhuid raar begon te verkleuren. Dat niet alleen maar de voorhuid werd nauw, zo nauw zelfs dat bij een erectie de voorhuid niet meer naar achteren te schuiven was. Naar de dokter dan maar? Geen denken aan. “Dit gaat vanzelf wel over” was de gedachte.

Gêne won het dus geruime tijd van gezond verstand maar toen ik ongeveer een jaar later met mijn nog immer aanwezige klachten naar de huisarts ging was de boel al dermate vernauwd en verkleurd dat een verwijzing naar de dermatoloog de uitspraak was van de huisarts.

De dermatologe was vriendelijk doch beslist in haar conclusie: Lichen Sclerosus.

Fase één van het aanvalsplan: zes weken smeren met corticosteroïdencrème.

Gewapend met tube zalf toog ik dagelijks naar de badkamer om aldaar de boel van een laagje zalf te voorzien.

Het mocht echter niet baten.

Een bezoek aan de uroloog was onvermijdelijk. Wat dat inhield kon ik wel raden.

Toen ik uiteindelijk bij de urologe, eigenlijk Verpleegkundig Specialiste Urologie,  verscheen werd de boel uitvoerig onderzocht.

Haar advies was helder: circumcisie. En wat volgde was een heldere uitleg van wat allemaal zou gaan plaatsvinden. Een beetje onder de indruk reden mijn vrouw en ik weer huiswaarts.

 

Wat ik al een tijdje vreesde werd dus bevestigd. Ik word besneden.... Help!

De wachttijd voor de ingreep: vier tot vijf maanden. Dat bleken er bij navraag een maand later ineens negen tot twaalf te zijn.

Of het nou komt door mijn klacht of omdat ze bij het ziekenhuis zelf inzagen dat dat wel erg aan de lange kant was is niet bekend maar uiteindlijk werd ik gebeld door een vriendelijke mevrouw van het ziekenhuis dat ik toch bijf maanden later ingepland kon worden.

In de tussenliggende maanden vaak gegoogled en veel besneden piemels gekeken. Raar maar waar: best een spannend idee, zo’n besneden piemel!

Circumcisie op medische basis dus kiezen uit één van de modellen was er niet.

Maar omdat mijn huid behoorlijk ver was aangetast kon ik wel raden dat er weinig huid zou overblijven. Een hoge strakke besnijdenis lag in het verschiet.

En zo mocht het gebeuren dat op 18 januari 2019 mijn penis inder het mes ging.

Vergezeld van een co-assistent, een oudere en een nog piepjonge verpleegster zou de Verpleegkundig Specialist , we zullen haar voor het gemak even S. noemen, die ochtend de ingreep verrichten.

Het piepjonge verpleegstertje was wat onhandig bij het geven van aanwijzingen maar dat had wel iets aandoenlijks. De co-assistent, een blonde jongeman, mocht toekijken en de oudere verpleegster zorgde voor de hand-en spandiensten.

Nadat trui, broek en onderbroek een plaats hadden gekregen op een stoel in de behandelkamer (bijzonder detail vond ik) werd me verzocht plaats te nemen op de snijtafel. In mijn halfblote niksie, inmiddels gespeend van enige vorm van schaamte nam ik schoorvoetend plaats.

Eenmaal plat op mijn rug gelegen begon S. meteen uitleg te geven over de procedure terwijl ze ondertussen haar handelingen routinematig verrichtte.

Ik kreeg een aluminium sticker op mijn buik geplakt, een aarding voor het elektrisch snijgereedschap werd mij verteld.

De verdovingsprikjes vielen me alleszins mee. Ik vond het niet veel verschillen van een prik in de onderarm bij bloedprikken. En met behulp van wat tenenwiebelen en ademhalingstechniek werd de laatste spuit gezet, bij het toompje.....En dat was wel een gemenerik.

En terwijl mijn jongeheer aan het verstenen was werden intussen wat instrumenten voorbereid, werd hij rijkelijk voorzien van jodium, bedekt met een steriele doek en kon de uiteindelijke voorstelling beginnen.

Hoewel ik er bijna niks van voelde werd de emotie me denk ik toch een beetje teveel want ik voelde langzaam mijn hoofd lichter worden. Het leek me handig dit even te melden en aangezien de stemmen om me heen al dof begonnen te klinken was dit geen seconde te vroeg.

Een gesprek over motorrijden met S. heeft me behoed voor een appelflauwte en druk pratend over alles wat met motorrijden te maken had werd op vakkundige wijze mijn kleine vriend van zijn jasje ontdaan. Mijn flauwte trok gelukkig weer weg.

Het ging niet geheel pijnloos maar een extra verdovingsprikje was voldoende om de rest van de ingreep pijnloos te ondergaan. Met het elektrische snijgereedschap werden meteen de kleine bloetvaatjes dichtgeschroeid en dat gaf een geur als van verbrand vlees, een vreemde gewaarwording.

Voorzien van een knots verband werd de piemel met een prachtige constructie omhoog gelegd en kon ik weer overeind komen. Helemaal groggy en onder de indruk van alles bleef ik even wezenloos voor me uitstaren. Eenmaal weer van de eerste emotie bekomen kon ik mijn kleren weer aandoen.

Ik ben erg te spreken over de professionaliteit van S. en haar team. Ondanks dat er geimproviseerd moest worden omdat de ingreep op een andere locatie plaatstvomd dan gebruikelijk had S. de touwtjes stevig in handen. 

Nog wat laatste instructies en een viertal handdrukken later verliet ik de behandelkamer en kon weer huiswaarts. De rest van die dag heb ik op de bank doorgebracht naar wat later zou blijken nog lang mijn plekje in de huiskamer zou zijn.

De eerste twee weken waren niet prettig om het maar zachtjes uit te drukken.

Daags na de ingreep mocht het verband eraf en kon ik de ravage aanschouwen. En dat viel niet mee. Mijn piemel was dik, rood, en aan de randen van de wond welde bloed en wondvocht op. Omdat in het boekje stond dat ie twee dagen nog moest worden verbonden deden we dat dan maar. Mijn echtgenote kon het echter maar moeilijk aanzien en van de geur die van het operatiegebied afkwam werden we ook niet vrolijk. Een drietal telefoontjes naar het ziekenhuis leerde dat ik de ingreep toch behoorlijk had onderschat. Toen echter na een week de wond nog gelig en nat was vond ik het welletjes en kon ik gelukkig na een telefoontje terecht bij de urologe.

Zij was echter niet onder de indruk van mijn verhaal en vond alles er normaal uitzien. Advies: tweemaal daags spoelen met lauwwarm water en droogdeppen. De eikel rijkelijk met vaseline vet houden maar de rest aan moeder Natuur overlaten.

Mijn geduld werd in elk geval danig op de proef gesteld. En nu pas kwam ik tot het besef hoeveel nachtelijke erecties je kunt hebben. Want die zijn niet mis. Gelukkig trekken ze meestal snel weer weg en levereden ze bij mij verder geen problemen op.

Pas na twee volle weken was de wond zover dicht dat ie ook geen pijn meer deed. Wellicht dat dit ook te maken had met het oplossen van de hechtingen. In de derde week ben ik weer gaan werken en dat gaat allemaal prima. De gevoeligheid van de eikel is wel een dingetje. Het geeft soms bepaald niet onprettige sensaties.

Op het moment van typen van dit verhaal zijn we bijna drie weken verder.

De wond is nu vrijwel geheel dicht op een plekje waar vroeger het toompje zat na. Kennelijk heeft men daar flink huisgehouden want dit gedeelte is nog steeds gevoelig. Ook prikken soms de wondranden nog lichtjes.

Maar het belangrijkste is dat ik nu eindelijk grotendeels pijnvrij ben en het resultaat een beetje in te schatten is. En ik moet zeggen: ik vind het erg mooi, zo’n besneden lid. Er was aardig wat weggehaald maar heb nog wat ruimte in de schachthuid. De huid is een kleine drie milimeter onder de eikelrand gehecht. Het enige dat nog aan de lichen sclerosus herinnert zijn de verkleuringen op de eikel. Wellicht gaan we die te lijf via de dermatologe.

Ik ben erg nieuwsgierig hoe het straks zal gaan met het gevoel want mijn voorhuid en frenulum waren toch wel erg gevoelige plekjes en die zijn dus nu weg.

Waar ik me nu ook wat bezorgd om maak zijn de verdikkingen onder de huid net onder het litteken. Benieuwd of deze nog verder zullen slinken.

Over drie weken controle. Wordt vervolgd.....


ReageerCitaat
Leon6
(@leon)
Actief lid
Lid geworden: 2 maanden geleden
Berichten: 3
20/02/2019 5:27 pm  

Vijf weken verder bijna. De wondranden zijn netjes dicht en, worden steeds minder gevoelig en langzaamaan begint het eindresultaat zichtbaar te worden. En ik moet zeggen: het valt niks tegen. Het ziet er heel erg mooi uit. Ik zou het bijna jammer gaan vinden dat ik dit niet eerder had laten doen. Soms blijf ik gewoon even kijken naar het resultaat na het plassen om hem te bewonderen en mezelf te verwonderen.

Even had ik zorgen over het frenulum dat bij mij dus weggehaald is maar er is in die regio nog gevoel genoeg over.

Over de gevoeligheid van de eikel is veel geschreven en bij mij is hij gevoelig maar niet op een vervelende manier. Het is zelfs zo dat wanneer we een wandeling maken er soms spontaan een erectie optreedt door de constante wrijving tegen het ondergoed. Dat voelt dan wat ongemakkelijk hoewel de laatste dagen dat wat aan het afnemen is.

Wat me nog een beetje zorgen baart zijn de verdikkingen onder de huid net onder de wondrand. Het zijn gevoelloze bobbels die langzaam kleiner lijken te worden.

Volgende week nacontrole en ik denk dat de urologe tevreden kan zijn.


ReageerCitaat
Leon6
(@leon)
Actief lid
Lid geworden: 2 maanden geleden
Berichten: 3
01/03/2019 11:09 am  

Zes weken verder en nacontrole achter de rug.
Urologe vond de genezing geslaagd. Dat wist ik natuurlijk zelf ook maar er waren wel een paar vraagjes die ik beantwoord wilde zien. De bobbles onde de huid waren het gevolg van het dichtschroeien van de bloedvaatjes. Ikzelf heb het idee dat ze magnzaamaan aan het verdwijnen zijn. De wondrand zelf, die eigenlijk geen wond meer is, voelt nog wel gevoelig.
Al met al zeer blij met mijn besneden lid en zou niet anders meer willen. Zoveel mooier, schoner.


ReageerCitaat
40tiger
 40tiger
(@40tiger)
Gast
Lid geworden: 2 maanden geleden
Berichten: 1
03/03/2019 9:53 am  

Al heel mijn leven zat ik met een vernauwde voorhuid. Enkel in slappe toestand kreeg ik deze over mijn eikel heen.
Zuiver houden lukte dus wel, bij het douchen kon ik de eikel zuiver spoelen. De voorhuid achter m'n eikel zat dan wel heel gespannen en was heel gevoelig.
Seks kon, maar de eikel bleef bedekt.
Daarom toch maar eens naar de uroloog, besnijden was de oplossing.

Op 18 feb ben ik dan besneden, onder volledige narcose. Laag en losjes.
De eerste dagen niet veel gedaan, wat op de bank gelegen en elke ochtend/avond de hechtingswonde ontsmet.
Na dag 2 dagelijks onder de douche. De eerste keer was spannend, kon niet veel verdragen.
Tot één week verder een behoorlijk zwelling gehad, maar meer dan een beetje wondvocht of af en toe een druppeltje bloed geen problemen wat de wonde betreft.
Als ik andere foto's bekijk mag ik van geluk spreken, het ziet er eigenlijk allemaal heel goed uit.

De eerst week ook steeds een gaasje rond de penis voordat deze de slip in ging. Na één week eens zonder gaasje geprobeerd maar dat was geen succes. Liggend op de bank ok, maar bewegen? No way, mijn eikel protesteerde hevig door onaangename prikkels te geven. Niet te doen.

De dag erna nog een poging, en nu wilde het wel lukken. In een strakke slip weliswaar, met geen bewegingsruimte. (wat dan ook zorgt voor een ineengekrompen penis)
Op deze manier kan ik redelijk uit de voeten, ben ook al naar de winkel geweest en een wandeling van een half uur lukt ook wel.
Als ik nu achter de PC zit of in de zetel voor TV is het net of er nooit iets is gebeurt...
Zo loop ik nu dus al 5 dagen.
Enkel het toiletbezoek is vervelend, de penis uit de broek halen ok, het plassen op zich ook best ok, maar de penis terug in de broek leggen geeft toch steeds weer die paar seconden onaangenaam gevoel.

Mijn eikel blijft dus kampen met overgevoeligheid. Gisteren heb ik een poging gedaan om eens een losse boxer te dragen. Onder het mom van 'komaan, we gaan eens doorbijten'. Dit was geen goed plan... wat een akelig gevoel.
Slapen doe ik sinds twee dagen wel met een losse boxer, als ik niet te bruut beweeg gaat het wel en nu heeft mijn penis meer ruimte voor de nachtelijke erecties. Die geven enkel wat last aan het draadje thv het toompje. Dit trekt dan wel wat en laat zich voelen.

Morgen is het twee weken geleden dat ik me liet besnijden en ik had gehoopt dat de gevoeligheid nu toch wel wat draaglijker zou zijn. Maak me dus wat zorgen, volgende week moet ik terug werken en ik snak ook naar wat sport. Zeker dat sporten (hardlopen) is iets wat ik nu niet zie zitten.
Ik probeer nu af en toe naakt op de bank te liggen en merk dat aanrakingen die aangekondigd zijn enigszins willen lukken. Ook licht wrijven over de eikel kan. Maar onaangekondigde aanrakingen of losse bewegingen in m'n slip zijn echt niet te doen..
Kan iemand zich hier ook in vinden, na twee weken?
Ik snap dat er zich een hoornlaagje moet ontwikkelen, maar hoe lang kan dit nog op zich laten wachten?
Ik lees vanalles, van baden in badedas classic tot het aanbrengen van thee op de eikel om de gevoeligheid te doen minderen. Iemand tips?


ReageerCitaat
Tino
 Tino
(@Tino)
Gast
Lid geworden: 2 maanden geleden
Berichten: 1
04/03/2019 4:05 pm  
 
Ik ben besneden en tijdens dit proces moeten ze je bloedvaten dicht branden. Bij mij hebben ze net iets te lang gebrand waardoor ik nu hoogst waarschijnlijk een gaatje in mijn onderste zwellichaam (corpus spongiosum) en plasbuisje heb. Tijden het plassen komt er plas uit de plek waar het vandaan hoort te komen, maar ook komt er een straaltje plas net onder me eikel vandaan... heb nu een katheter in want dokter zegt heeft dit nog niet eerder meegemaakt dus hoopt dat droogleggen helpt.
Is er iemand die dit ook heeft gehad of iemand kent met dit probleem en weet of het weer goed komt en wat te doen?

ReageerCitaat
Anoniem
 Anoniem
(@Anoniem)
Gast
Lid geworden: 1 maand geleden
Berichten: 1
10/03/2019 9:47 am  

Wat een ziekelijke geest heb jij.

Gadverdamme


ReageerCitaat
Bas
 Bas
(@Bas)
Gast
Lid geworden: 1 week geleden
Berichten: 1
12/04/2019 12:06 am  

Beter laat dan nooit

Ik hoorde als kind voor het eerst van besnijdenis toen mijn moeder voorlas uit de kinderbijbel. ‘dan halen ze een stukje van het velletje van je plasser weg’ antwoordde ze op mijn vraag. Daarna liet het me eigenlijk niet meer los.

Vanaf mijn puberteit had ik een sterk verlangen om besneden te zijn. Ik vond het zo veel mooier zonder voorhuid. Hoe langer de voorhuid, hoe lelijker ik het vond. Mij sprak een besneden man het meeste aan.

Erover gesproken heb ik nooit en ik schaamde me ervoor om voor esthetische redenen naar de dokter te gaan en me te laten besnijden. Dus bleef het jarenlang iets wat in mijn achterhoofd zat als latente wens, maar waar ik niets mee deed of mee kon.

Maar op een gegeven moment kwamen de besnijdenisklinieken op, waar je naartoe kon zonder verwijzing van de huisarts. Ook dat heb ik nog een tijdje voor me uitgeschoven, maar toen ik 50 was besloot ik de kogel door de kerk te jagen en het gewoon te laten doen.

Ik ben er toch zo blij mee! Het is een veel mooier gezicht en ik vind het ook iedere keer weer spannend om te zien. Ik heb me zo strak mogelijk laten besnijden, want dat vind ik het mooiste. Ook heb ik het frenulum (toompje) laten verwijderen, dat vind ik het mooiste.

Seks is anders als je besneden bent. Vooral het masturberen gaat veel moeilijker met zo’n strak besneden penis en het duurt veel langer voordat ik een orgasme krijg. Maar ook dat vind ik alleen maar leuk. En spannend. Had ik het maar veel eerder laten doen!


ReageerCitaat

Reageer


  
 
Share:

Regels Forums

Lezen en reageren op berichten
Berichten lezen kan iedereen. Reageren op berichten kan alleen als je je registreert. Hierbij moet je een gebruikersnaam en wachtwoord kiezen, en een (geldig) e-mail adres opgeven. Deze gegevens zullen uitsluitend t.b.v. de forums worden gebruikt

Beledigingen
Berichten die andere gebruikers kunnen beledigen zijn niet toegestaan

Seksualiteit
Ervaringen uitwisselen over hoe seksualiteit besneden en onbesneden wordt ervaren, is toegestaan. Berichten die als enig doel hebben elkaar op te geilen zijn daarentegen NIET toegestaan

Onderwerp van berichten
Berichten die niets met het onderwerp van deze site te maken hebben, worden verwijderd

Commerciële berichten
Commerciële berichten mogen in de forums niet geplaatst worden

Verwijdering berichten
De beheerder van deze site is ten allen tijde gerechtigd zonder opgaaf van redenen berichten te verwijderen

Verwijdering gebruikers van de forums
Gebruikers van de forums die zich niet aan bovenstaande regels houden of anderszins berichten met onaanvaardbare inhoud plaatsen, kunnen verwijderd worden

  
Bezig

Inloggen van Registreer aub