Ervaring van Kathalijne

Ik ben een vrouw van 25, mijn vriend is 27. Toen ik twee jaar terug verkering kreeg met mijn vriend (Fred) viel het me de eerste keer dat we met elkaar sliepen al op dat hij een lange voorhuid had. Ik zag daar helemaal geen probleem in, en ik zou dat nu ook niet hebben als ik nu een nieuwe vriend kreeg. Ons seksleven was goed.

Een jaar later begonnen de problemen. Zijn voorhuid scheurde soms bij het vrijen een heel klein beetje, en na een paar maanden was het ding nogal stug geworden. Toen hij pijn kreeg bij het vrijen waren we er nog van overtuigd dat het wel goed zou komen, maar toen hij ook pijn kreeg als hij gewoon zijn voorhuid naar achter trok, besloten we naar de dokter te gaan. De huisarts hoorde ons aan, keek heel even en verwees ons door naar een uroloog.

Voordat we bij de uroloog terecht konden, moesten we een aantal weken wachten. In die tijd ontstak Freds voorhuid opeens. Hij werd rood en pijnlijk, en zwol op als een ballon. Toen we daarmee weer naar de dokter gingen, kreeg hij een kuurtje antibiotika. Daarmee was de ontsteking wel weg, maar we hadden nu wel begrepen dat er iets goed mis was.

Toen we eindelijk bij de uroloog terecht konden, onderzocht hij Freds voorhuid en kwam tot de konklusie: besnijdenis. Ik ben niet naief, maar ik had nooit gehoord van besnijdenis en ik was geschokt erover te horen. De uroloog vertelde ons een afspraak te maken om Fred te besnijden.

Voordat we een afspraak maakten besloten we ons eerst beter te informeren. Hadden we dat maar niet gedaan! We hadden allebei geen idee wat besnijdenis in ging houden, en toen we ernaar gingen zoeken op het Internet kwamen we vooral ‘anti-circ’ sites tegen, dwz sites die tegen besnijdenis zijn. Die hebben ons veel onnodige angst aangejaagd. Maar wij geloofden de verhalen over verminking en ongevoeligheid.

We zijn gelukkig goed verzekerd, dus we hadden de gelegenheid ook voor een second opinion naar andere doktoren te gaan. De uroloog nummer twee was van dezelfde mening als uroloog nummer een: meteen maar besnijden. Pas de derde uroloog waar we heengingen zei dat hij eerst wel een ‘steroide-zalf’ wilde proberen.

De zalf was eerst een succes, maar de huid werd er dun en breekbaar van, en het probleem was binnen een paar weken terug toen we ophielden met de zalf. Intussen was ook ons seksleven helemaal stil komen te liggen. We durfden gewoon niet meer.

Een half jaar terug, dus een half jaar na het eerste doktersbezoek, maakten we toch een afspraak voor besnijdenis bij de eerste uroloog. We durfden ons gezicht haast niet te laten zien omdat we zomaar waren verdwenen, maar hij was heel begrijpend. Hij stelde ons gerust en gaf veel informatie. Hij heeft ons alleen niet een keus gegeven in de stijl, maar achteraf gezien heeft hij dat goed voor ons gekozen.

In april is Fred onder het mes gegaan. Ik mocht er van hem niet bijblijven, maar ik was wel mee naar het ziekenhuis. We werden verteld dat hij pillen moest slikken tegen ontstekingen, en dat hij pas na zes weken weer seks mocht hebben. Fred werd ‘strak’ en ‘laag’ besneden. Ik vind dat zelf heel mooi.

Het bleek reuze mee te vallen. We schrokken wel een beetje dat zijn penis zo bont en blauw was de eerste week, maar na drie weken was hij weer zichzelf. Na drie en een halve week hebben we heel voorzichtig weer gevreeen. Het is gek, maar ik had gedacht dat hij niets meer zou voorstellen in bed, met zijn besneden piemel. Niets was minder waar, gelukkig!

Nu zijn we een half jaar verder, en ons seksleven is beter dan het ooit geweest is. Al die gruwelverhalen die we hadden gelezen bleken gelukkig onzin! Ik heb geleerd dat een besneden penis zelfs lekkerder is tussen de lakens, terwijl ik eerst dacht dat het ongeveer castratie was! Hij is nog steeds lekker gevoelig, en we hebben veel plezier. Van mij hoeft het nooit meer anders. Fred is er blij mee, en ik ook! Vanuit het vrouwelijk perspectief is besnijdenis een flink voordeel, en heeft het geen nadelen. Hij werd er alleen maar meer mans van in bed.